Bye Bye crazy 20525, Hello MY 2026

Bye Bye crazy 2025, Hello my 2026

‘Je hoeft niet te worden wie je wilt zijn.
Je hoeft alleen te stoppen met doen alsof je iemand anders bent.’

Laat ik maar gelijk lekker bescheiden met de deur in huis vallen. Vroeger was ik écht kneitergoed in knikkeren. Misschien was ik wel de beste knikkeraar van heel Kaatsheuvel, en dat is geen sprookje. Op het pleintje aan de Leemkuilen won ik jarenlang zakken vol glazige gekleurde knikkers en grote blinkende bonken. Elke dag vertrok ik met een bescheiden knikkerzak richting het plein en bijna elke dag kwam ik met een overvolle zak met knikkers zo trots als een pauw weer thuis. Een talent wat voor mij heel groots voelde maar wat voor mijn omgeving nou niet direct een life-chanching talent was. Het leverde, buiten een zak vol knikkers en pikzwarte handen, ook niet echt iets op. Maar voor mij voelde het alsof ik elke dag weer de Champions League won. Vol trots liet ik mijn knikkers aan mijn vriendjes en vriendinnetjes zien en met hetzelfde gemak als ik ze won, deelde ik ze ook weer uit.  Want aan knikkers in een zakje heb je niets. Pas als je ze uitdeelt, krijgt winnen waarde.

Totdat ik ongeveer 13 jaar was… Ik wilde weer met mijn zak knikkers richting het plein vertrekken toen onze buurvrouw heel liefdevol zei: ‘Zou je dat nou nog wel doen? Je bent al 13.’ Die buurvrouw bedoelde het natuurlijk harstikke lief. Ze was bang dat mensen er iets van zouden vinden en me uit gingen lachen. En hoe dol ik ook op knikkeren was en hoe trots op alles wat ik won, door die vraag stopte ik er direct mee. Mijn liefde voor bonken veranderde in liefde voor binken en knikkeren heb ik nooit meer gedaan.

Maar waarom laten we onze mooiste dromen zo makkelijk varen? Is het makkelijker om de stem van anderen te volgen dan je eigen hart?

Je ziet het de hele week al voorbijkomen, mensen die terugblikken op 2025 en vooruitkijken naar 2026. Ik schrijf elk jaar rond oud en nieuw wel een gezellige positieve post maar langer dan 30 minuten stond ik er nooit bij stil. Vond al dat terugblikken ook altijd suf gedoe want ‘hé het jaar is toch al voorbij dus je verandert er niets meer aan.’

Een lekkere beperkende aangeleerde overtuiging weet ik nu. Net zoals 'doe maar gewoon dan doe je gek genoeg.' Ook eentje die mijn hele leven al in mijn koppie resoneert. Want je kunt aan het vorige jaar dan misschien niets meer veranderen; je kunt er wel wat van leren. Maar ik durfde die draak gewoon jarenlang nooit in zijn bek aan te kijken. Omdat ik wist dat ik dan toe moest geven dat het afgelopen jaar weer niet zo perfect was als ik had gehoopt, dat dat vetrolletje nog steeds over dat randje van mijn broek piepte, ik weer niet mijn talenten 100% had ingezet en ik weer niet de aller allerleukste (knikker)versie van mezelf was geworden.

Tot vandaag!

Want vandaag had ik mezelf voorgenomen om wel terug te blikken. Die bek van die draak eens van heel dichtbij aan te gluren. Want afgelopen jaar was misschien wel mijn bizarste jaar ooit. Dit jaar heb ik namelijk het besluit genomen om na bijna 25 jaar loondienst mijn vaste baan inclusief heerlijk salaris in te ruilen voor een onzeker, vrij leven als ondernemer.

Jarenlang liep ik al met deze wens rond maar nu durfde ik pas te springen. Zonder strak plan maar met duizenden ideeën ben ik afgelopen jaar op 1 november gestart met mijn eigen bedrijf. ‘Mensen plezier bezorgen en elkaar mooie verhalen vertellen’ zijn mijn grootste drijfveer. Maar wat ga je dan doen? Dé vraag die mij afgelopen jaar meermaals liefdevol werd gesteld. Ik weet het ook nog niet precies lieve mensen…

Want ik heb niet één idee en ik wil niet één product verkopen. Nee ik wil creëren, leren, bijsturen, vernieuwen, verrassen. Ik wil mensen oprecht plezier bezorgen en dat kan op vele manieren. En ik wil een inspiratie zijn zodat we elkaar weer vaker mooie verhalen gaan vertellen, over de kleine simpele dingen in het leven die vaak het allergrootst zijn. En in mijn ondernemerswereld komen die twee dingen perfect samen.

Alleen voor mijn omgeving is het vaak nog vaag. Omdat zo’n idee in het begin voor 20% concreet en 80% gevoel is. En dat gevoel krijg je nooit uitgelegd. De kracht zit hem erin om het dan toch gewoon te gaan maken, je niet te laten tegenhouden door allerlei kritische, waarschuwende, liefdevolle kritiek maar erin te geloven dat de omgeving nu pas die 20% ziet en straks die 80% vanzelf gaat voelen. Want daar geloof ik in.

En dat is wat ik in 2025, maar misschien al wel mijn heel leven, te weinig deed. Ik had een briljant idee of een mooie droom maar liet me beïnvloeden door wat mijn omgeving zei en dan ging ik bijsturen. Maar daarmee verloor mijn idee/wens al mijn authentieke energie en werd het een product/wens die vooral paste in de denkwereld van een ander. En dat is niet stom, of slecht, nee dat is iets wat we allemaal heel vaak bewust of onbewust zijn gaan doen in ons leven. Helemaal niet erg maar nu ik het weet, kan ik er ook anders mee omgaan en hoop ik jou ook te inspireren.

Ken je het liedje van Huub van der Lubbe uit de film Dolfje Weerwolfje?

Ik ben ik, en al doe ik mijn best.

Ik ben anders dan de rest

Ik ben ik, en dat is OK.

Misschien een beetje anders, maar doe het er maar mee.

Staan voor wie je bent dat is toch het mooiste wat je jezelf kunt geven maar ook gelijk het allermoeilijkste. Zelf geloven in je dromen en talenten en hier ook voor durven te gaan staan, te blijven staan. Want ik wil weer dat kleine meisje met die knikkerzak zijn. Die van een paar knikkers binnen no-time een volle zak wist te maken. Die trots was op haar talent. Die volledig vertrouwde op haarzelf en dat maakte haar succesvol. Ik wil groots. Mooie dingen creëren, alles uit het leven halen, ik wil een boerderijtje waar iedereen lekker komt eten en waar een paar alpaca’s in de tuin staan, ik wil meer dan voldoende geld om mezelf en de liefsten om mij heen de mooiste plekken op de wereld te laten zien. Ik wil elke dag een handgeschreven kaartje naar iemand schrijven, ik wil mensen helpen om meer plezier in het leven te ervaren. Ik wil trots op mezelf kunnen zijn, net als vroeger met knikkeren. En ik wil al dat succes, al die knikkers, met iedereen kunnen delen. Dat gevoel wat ik in mijn jeugd had als ik ging knikkeren, dat is wat ik als ondernemer ook wil ervaren. Ik mag groots denken, ik mag groots leven, ik mag een zak met blinkende bonken verdienen, niet om mee te pronken maar juist om mijn wereld en de wereld om mij heen een stukje mooier te maken. Fuck 'doe maar normaal dan doe je al gek genoeg'! In 2026 wil ik 'FUCK DOE MAAR ABNORNAAL DAN DOE JE NOG NIET GEK GENOEG!'

Ik wil weer trots op mezelf kunnen zijn. Óf zoals Huub van der Lubbe al zong:

Het is zo fijn om mij te zijn.

Je hoeft niet te worden wie je wilt zijn.

Je hoeft alleen te stoppen met doen alsof je iemand anders bent.

Mijn motto voor 2026: Ik ben hier niet om klein te blijven. Ik ben hier om mijn leven knettermooi te maken, op mijn eigenwijze (knikker)manier.

Lieve mensen, ik wens jullie een jaar vol liefde, trots, dankbaarheid, heel veel humor én nog meer zelfspot én vooral een dikke shout out naar jezelf.

Maak van 2026 een jaar dat je volgend jaar vol trots én een flinke dosis humor tegen jezelf en de rest van de wereld wilt vertellen.

Ik ben benieuwd naar jullie leuke plannen voor het nieuwe jaar. Leuk als je ze hieronder zou willen delen. Misschien inspireren we elkaar!