Wat eerst mijn grootste frustratie was, bleek later mijn goud te zijn.
In juli 2025 begon ik na 25 jaar loondienst aan het ondernemerschap. Mijn plan? Een online business bouwen en mijn eerste online training lanceren.
Ik had al duizenden euro’s én uren geïnvesteerd in opleidingen, coaching en kennis. Ik zat gebakken… dacht ik.
Binnen twee maanden heb ik de hele boel draaiende!
Het universum dacht daar alleen ff anders over.
Nou ben ik niet zo’n zweverig type dat de hele dag in kleermakerszit zit te manifesteren dat de tonnen uit de lucht komen vallen. Zeker niet! Ik ben juist van het kaliber ‘niet lullen maar poetsen en vooral keihard werken voor je poen’.
Dus dat deed ik!
Urenlang, nachtenlang, vakanties lang heb ik scripts geschreven, filmpjes opgenomen en de mooiste werkboeken ontworpen. Maar steeds, als het puntje bij het paaltje kwam, ging het mis.
Ik kreeg koudwatervrees. Ik vond de inhoud ruk. Ik had ineens een veel beter idee. Of mijn blouse zat op de filmpjes overal nét iets te scheef.
Het was één groot drama. En ik bleef maar excuses verzinnen waarom morgen een betere dag was om te lanceren.
Ruim een jaar heb ik gebouwd, geschrapt, opnieuw geprobeerd en mezelf afgevraagd: kan ik dit eigenlijk wel?
Want naast de inhoud en techniek kwam ik vooral mezelf tegen. Wat ik compleet over het hoofd had gezien toen ik begon met ondernemen, was dat het voor mij het grootste zelfontwikkelingsavontuur EVER zou worden.
Ik heb mezelf minstens 93 keer ontslagen. Om mezelf vervolgens in de spiegel weer aan te kijken en te smeken of ik tóch weer terug wilde komen.
Wist ik veel dat er achter dit soms chaotische brein ook een perfectionist zat.
Of dat mijn jeugd dikke prima was, maar dat ik onbedoeld toch een aantal overtuigingen had meegenomen die me nu flink in de weg stonden.
En wist ik veel dat het gewone leven ook nog gewoon doorging tijdens mijn ondernemersavontuur.
En dan die kop van mezelf. Wist ik veel dat het doodeng is om die elke dag weer op social media te laten zien.
Met als ‘fantastische’ kers op de Van der Valk-appelmoes kwam ineens ook het woordje ‘overgang’ mijn leventje binnengewandeld.
Zweten, schelden, bloedchagrijnig. Allemaal heerlijke ingrediënten om een nieuw bedrijf te starten.
Oftewel: ik had het compleet verkeerd ingeschat.
Máár… achteraf had ik het ook allemaal nooit willen missen.
Deze shit. Deze struggles. Met mijn bekkie op de stoeprand. Het eindeloze uitstellen. Het leven dat er steeds doorheen kwam. Iedereen die keihard over mijn grenzen heen denderde. Iedereen die er van mij steeds ook maar iets van mocht vinden.
Al die turbulentie had ik blijkbaar nodig om te komen waar ik nu sta.
Bij de start van mijn ondernemersavontuur had ik twee dingen met mezelf afgesproken: je komt elke dag opdagen én je gaat gewoon door. No matter what!
En dat heb ik gedaan.
En weet je wat het gave is?
Alle SHIT & SHINE van het afgelopen jaar blijkt nu goud te zijn voor mijn allernieuwste programma:
Fuck It! En nou is het mijn tijd.
Want dat hele proces waar ik doorheen ben gegaan, zit erin.
Eindelijk keuzes kunnen maken die écht bij mij passen. Een leven bouwen waar ík gelukkig van word. Mezelf niet steeds op de tweede plek zetten. Nú kiezen voor mijn mooiste leven, in plaats van ‘later’ of ‘straks als de kinderen groot zijn’.
Al die kennis en ervaring zit in dit programma. En dat vind ik zo RETEGAAF.
Want mijn missie met Michos. is om zoveel mogelijk vrouwen van 45+ een leven te gunnen waarin ze zichzelf weer op nummer 1 zetten.
Vrouwen die gewend zijn om te zorgen, te regelen en te pleasen. Die precies weten wat iedereen nodig heeft, maar hun eigen plannen steeds weer doorschuiven. Ik herken het. Ik heb er zelf jarenlang aan meegedaan.
Vrouwen met een prima leven, die nu voelen 'er zit nog zoveel meer in mij, maar waar begin ik'.
Ben je benieuwd naar mijn programma Fuck It! En nou is het mijn tijd.?
Check even de link in mijn biografie.
Het jaar vertraging had ik graag overgeslagen. Echter is het uiteindelijk mijn grootste kracht geworden. En dat gun ik iedereen!
Liefs, Michos
Reactie plaatsen
Reacties