To squeeze or not to squeeze

Squeeze or not to squeeze, that's the question?

Ik heb best dunne armen, oké benen, geen wiebeltenen, maar wel een extra kinnetje, een paar tintjes grijs én een paar groefjes op het voorhoofd van al dat denken. Ik weeg zo tussen de 64 en 66 kilo, afhankelijk van het aantal wijn en borrelplankjes die dag, dus pas nog binnen het BMI-protocol. Maar… ik heb wel een 'reaching the 50' flubberbuik. Geen mega buik. Gewoon zo'n lekker fluffy heuveltje als je op je rug ligt en een schattig hangbuikie als ik sta.

En zo in deze pre-summer fase krijgt dat buikje in mijn hoofd toch ineens weer wat meer lading. Sta ik er net iets langer naar te kijken in de spiegel. Wil ik, net als waarschijnlijk 80% van de Nederlandse bevolking, er toch nog een paar kilootjes af voor de zomer. Maar waarom eigenlijk? Want het hele jaar door ben ik niet zo bezig met dat uiterlijk van mij. Waarom nu wel? Oftewel…

Vind ík dat buikje nou erg, of vind ik het erg dat een ander het erg vindt?

Want eerlijk? Mij interesseert het eigenlijk geen reet. Ja, ook daar struggelen er velen mee, maar mijn reet zie ik niet, dus daar maak ik me al helemaal geen zorgen over.  Die buik heeft de drie mooiste wezentjes ever gedragen. Een zin die als ik hem opschrijf direct voor kotsneigingen zorgt, maar zeg nou eerlijk: het is wel waar. En ik vind het nog bizar dat na drie bevalexplosies, waarvan eentje na mijn veertigste, die buik nog zo 'best prima' is opgedroogd.

En nu kan ik dus een heel epiloog beginnen over hormonen en de pre-huppelepup-fase of 'misschien zit ik wel in de overgang', dus ik kan er eigenlijk niets aan doen. Maar dat vind ik te makkelijk.

Want irritant is hij wel. Vooral bij sportbroeken en corrigerend ondergoed. Want die bobbel wint het altijd van de broek en rolt steevast na een paar minuten de hele bubs naar beneden. 'Dus u bent er wel mee bezig, mevrouw Koolen, want u heeft zelfs corrigerend ondergoed?' hoor ik jullie denken. Nou ja, ik laat me vooral nogal makkelijk influencen. Vandaar dat corrigerende, sexloze exemplaar in de kast. En ik kan je vertellen: het werkt voor geen meter. Snap ook niet wat mijn brein ooit dacht, want een kind van drie snapt dat je zo'n blowing belly niet als een soort Hans Kazan wegtovert met een corrigerend broekie.

Maar even terug naar mijn punt. Moet die buik er nu af omdat ík het lelijk vind, of omdat ik dénk dat anderen het lelijk vinden?

Doe ik het voor ons Roberto? Zeker niet, die vindt mij prachtig en prijst me bijna dagelijks de sterrenhemel in. Wil ik het voor mijn mede-strandgangers? Waarom zou ik, die zie ik na een dagje strand nóóit meer. Of doe ik het voor mijn leeftijdsgenoten? Ook totaal niet nodig, want bij iedereen zwabbert er hier of daar wel iets wat zijn kracht heeft verloren. Dus voor wie dan?

Daar kwam ik dus niet uit en dat is dus precies waarom ik dit verhaaltje schrijf. Want ik denk serieus dat dit hele perfecte-summerbody-gelul een gigantische mindfuck is. Tuurlijk is het misschien mooier om een strak pensje te hebben. Maar zeg nou eerlijk: als je dat hebt, en dat had ik van mijn 5e tot mijn 40e, dan vind je wel weer iets anders wat niet 'perfect' is. Want toen ik nog zo strak en skinny was, dacht ik echt niet: wauw, wat ben jij een lekker wijf, check die buik. Nee, toen dacht ik weer andere dingen. Ben ik niet te dun? Kunnen ze mijn botten tellen? Waai ik niet weg?

Oftewel… hoort een stukje imperfectie, alias die buik, niet gewoon bij mijn leeftijd? Is er niet gewoon net voor mijn vijftigste een nieuw level unlocked? Alsof moeder natuur zegt: 'Jij hebt je hele leven al keihard je best gedaan, je krijgt nu van mij een lekker buikbumpertje, wat je er met geen mogelijkheid meer afkrijgt, ter bescherming. Zodat je voortaan lekker je eigen ding kunt doen en zonder te veel schade af en toe op je bek kunt gaan, lekker kunt aanklooien, fouten kunt maken, en als je op je gat of je buik valt, dan zorg ik ervoor dat je gewoon lekker terugbounced.' Dat is toch goud als moeder natuur dit écht zo bedacht heeft. Nou ja… en anders bedenk ik het nu zelf.

Is die buik niet gewoon een trotse trofee van het leven?

En ja, ik snap dat jullie nu denken: zo kun je alles wat dik is dun lullen. Klopt, en dat doe ik dus ook. Want zeg nou zelf: na je veertigste hoor je gewoon te doen wat je leuk vindt en lak te hebben aan wat een ander ervan vindt. Moet je ook al doen als je 20 bent hoor, maar is dan toch een tikkeltje ingewikkelder. Nu ik zo richting de 50 raas, interesseert het me serieus geen zak wat ons Gerda of wie dan ook van mijn buik denkt. Oké, de kids moeten niet keihard lachend gaan vragen of ik zwanger ben als ik lekker lig te zonnen. Want dat is voor niemand leuk.. 

Dus kom maar op met die sexy bikini en die lekkere zoute zweetdruppels tussen je vetrolletjes. We gaan er gewoon een nieuwe TikTok-hype van maken. Let maar op, kinders! Deze zomer squeezen wij, 40-plussers, er lekker op los. En de eerste die er iets negatiefs over zegt, die pletten we. Afgesproken?

Maak er een fantastische, heerlijke zomer van, lieve mensen. Applaus voor alle imperfecte perfecte vrouwen én mannen die dit jaar hun squeeze-level unlocken. En iedereen met een sixpack of een killerbody… pas op dat je niet wegwaait. (knipoog)

Geniet van de zomer, leuke, lieve, mooie squeezies!

En laat hieronder gerust een reactie achter. Ben enorm benieuwd wat er bij jullie te 'squeezen' valt deze zomer.